ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ปันนะระสี] ว. ที่ ๑๕. (ป. ปณฺณรสี).
น. หัว, เบื้องสูงสุดของหัว. (ป. สิร + อุตฺตม).
น. บริเวณที่แม่น้ำ ๓ สายมาบรรจบกัน.
(กลอน) ว. ไกล เช่น ทุรัศกันดาร. (ส.; ป. ทูร).
น. ยอด เช่น กุฎาธารธาษตรี. (ยอพระเกียรติ ร. ๒).
น. ผู้หญิง เช่น รฦกกระลาศรี เสาวภาคย กูเออย. (กำสรวล).
(วรรณ) น. ผู้มีอำนาจเหนือผู้อื่น.
[ฉะเหฺนียน] น. ฝั่งนํ้า. (ข. เฉฺนร ว่า ชายฝั่ง).
น. หม้อนํ้า, เต้านํ้า. (ป.; ส. ภฺฤงฺคาร).
น. จอมนักรบ, พระเจ้าแผ่นดิน. (ส. วีร + อินฺทฺร).
ก. กระจายเสียงทางวิทยุ, กระจายเสียงและแพร่ภาพทางโทรทัศน์.
น. วันอาทิตย์, สูรยวาร หรือ อาทิจจวาร ก็ว่า.