ผลการค้นหา

ทุติยะ* *ทุติยะ *ทุติยะ*
คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 477 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ทุติยะ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ยกนะ

[ยะกะนะ] น. ตับ. (ป.; ส. ยกนฺ, ยกฺฤต).
 พจนานุกรมไทย

วิชญะ

[วิดยะ] น. ผู้รู้, ผู้ฉลาด, ปราชญ์. (ส.).
 พจนานุกรมไทย

สถาปัตยเรขา

[สะถาปัดตะยะ-] น. แบบร่างหรือต้นแบบการออกแบบก่อสร้าง.
 พจนานุกรมไทย

สักกาย,สักกาย-

[-กายะ-] น. กายของตน. (ป.; ส. สฺวกาย).
 พจนานุกรมไทย

สัมปรายภพ

[-ปะรายะ-, -ปะราย-] น. ภพหน้า. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

อัญ,อัญ-,อัญญะ

[อันยะ-] ว. อื่น, ต่างไป, แปลกไป. (ป. อญฺ; ส. อนฺย).
 พจนานุกรมไทย

อายตะ

[-ยะตะ] ว. ยืด, แผ่ออกไป, กว้างขวาง, ยาว. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

สุคติ

[สุคะติ, สุกคะติ] น. ภูมิที่ถือว่าไปเกิดแล้วมีความสุขความสบาย, สวรรค์, เช่น ขอให้วิญญาณไปสู่สุคติ. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

สังคายนา,สังคายนาย

[-คายะ-, -คายยะ-] น. การซักซ้อม, การสวดพร้อมกันและเป็นแบบเดียวกัน, การประชุมชำระพระไตรปิฎกให้เป็นแบบเดียวกัน. (ปาก) ก. สะสาง เช่น เรื่องนี้ต้องสังคายนากันเสียที. (ป. สงฺคายน).
 พจนานุกรมไทย

ทรเล่ห์

[ทอระ-] ก. เฉียดหลังนํ้า เช่น ทุงทองทรเล่ห์สระทรหวล. (ม. คำหลวง มหาพน).
 พจนานุกรมไทย

มรรตยะ,มรรตัย,มัตตัย,มัตยะ

[มันตะยะ, มันไต, มัดไต, มัดตะยะ] น. ผู้ที่ต้องตาย, ได้แก่ พวกมนุษย์ และสัตว์ดิรัจฉาน, คู่กับ อมร ผู้ไม่ตาย คือ เทวดา. (ส. มรฺตฺย; ป. มจฺจ).
 พจนานุกรมไทย

ปฏิภาณกวี

[ปะติพานนะกะวี, ปะติพานกะวี] น. กวีผู้มีความสามารถในการใช้ปฏิภาณแต่งกลอนสด.
 พจนานุกรมไทย

 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด