ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(แบบ) น. ทาง เช่น กรรมบถ. (ป. ปถ).
ก. ทำให้แตกออกหรือหลุดออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยนิ้ว เช่น บิขนมปัง, แตกออกหรือหลุดออกด้วยอาการคล้ายคลึงเช่นนั้น.
น. การแบ่ง, การแตกแยก, การทำลาย, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส, เช่น สามัคคีเภท สังฆเภท; ส่วน, ภาค; ความแตกต่าง, ความแปลก; ชนิด, อย่าง. ก. แตก, หัก, ทำลาย, พัง. (ป., ส.).
[บอริสะชน] น. บริวาร.
[ปะริเทบ] น. ปริเทวะ.
[หะริรัก] น. พระนารายณ์.
[ตะเหฺลิด] ก. กระเจิดกระเจิง, แตกเพ่นพ่านไป, เพริด.
ก. แตกกระจัดกระจายไปจากกองทัพ, พ่ายแพ้.
ก. แตกเป็นร่อง ๆ เช่น ดินแตกระแหง.
[มะลาย] ก. แตก, ตาย, ทำลาย.
(สำ) ก. ยุให้แตกกัน, ยุให้ผิดใจกัน.
ประนาม