ค้นเจอ 458 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "คริมา"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

รึกต์

ว. ว่าง, เปล่า. (ส. ริกฺต; ป. ริตฺต).

กเรนทร,กเรนทร์

(กลอน; แผลงมาจาก กรินทร์) น. ช้าง เช่น พลคชคณหาญหัก กเรนทรปรปักษ์ ปราบประลัย. (สมุทรโฆษ).

คะใน

(โบ) บ. ข้างใน, ในกลอนเขียนเป็น คใน เช่น ปางพระไปนอน คในพนานต์ พระเอาภูบาล ไปสมกัลยา. (สมุทรโฆษ).

คะมำ

ก. ล้มควํ่า, อาการที่หัวพุ่งไปเพราะสะดุด.

นางร้องไห้

น. หญิงที่ทำหน้าที่หรือรับจ้างร้องไห้ครํ่าครวญถึงคุณความดีของผู้ตาย.

ควิวควัง,ควิวควั่ง,ควิวคว่าง,ควิวคว้าง

[-คฺวัง, -คฺวั่ง, -คฺว่าง, -คฺว้าง] ก. หมุนคว้างจนใจหวิว ๆ, อาการที่จิตใจรู้สึกหวาดหวิว; ใช้โดยปริยายว่า เวิ้งว้าง, กว้างใหญ่, น่ากลัว, เช่น สาครควิวคว่าง, โบราณเขียนเป็น ควิวคว่งง ก็มี เช่น สมุทรพิศารลิว ควิวคว่งง แลนา. (กำสรวล).

ธริษตรี,ธเรษตรี

[ทะริดตฺรี, ทะเรดตฺรี] (แบบ; กลอน) น. โลก, แผ่นดิน, เช่น ผู้ทรงจักรคทาธริษตรี. (สมุทรโฆษ). (ส. ธริตฺรี).

อุปริ

[อุปะริ, อุบปะริ] คำประกอบหน้าศัพท์ภาษาบาลีและสันสกฤต แปลว่า เบื้องบน ข้างบน. (ป., ส.).

กายบริหาร

[กายบอริหาน] น. การบริหารร่างกาย, การออกกำลังกาย.

ฉัน

ว. มีแสงกล้า, มีแสงพุ่งออกไป, เช่น พระสุริฉัน.

ดุริยางคศาสตร์

[ดุริยางคะ-] น. วิชาว่าด้วยการบรรเลงเครื่องดุริยางค์.

ดุริยางคศิลป์

[ดุริยางคะ-] น. ศิลปะของการบรรเลงเครื่องดุริยางค์.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ