ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. เอายาโรยหรือทาเป็นต้นที่บาดแผล.
น. การนอน, ที่นอน. (ป. เสยฺยา; ส. ศยฺยา).
(ปาก) น. ผู้มีความรู้ในการใช้ยารักษาโรค.
น. ฉลากยา.
[หฺยักเหฺยา] ก. จู้จี้, รบกวน.
(ปาก) น. ยารักษาโรค.
(โบ) ก. เอาสมุนไพรมีใบไม้สดเป็นต้น ใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วเผาไฟให้สุก.
(สำ) น. คำชมมักไร้สาระทำให้ลืมตัวขาดสติ แต่คำติมักเป็นประโยชน์ทำให้ได้คิด.
[เหฺยา] ก. ยั่วให้โกรธ.
[อะกำกฺริยา, อะกำกะริยา] (ไว) น. กริยาที่ไม่ต้องมีกรรมรับ เช่น ยืน เดิน นั่ง นอน. (ส.).
[องคะ-] น. ความรู้เรื่องลักษณะดีชั่วปรากฏตามร่างกาย. (ส.; ป. องฺควิชฺชา).
เมียน้อย
คำนาม
ภาษาราชการ