ค้นเจอ 787 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ช*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ชราธรรม

ว. มีชราเป็นธรรมดา, มีความแก่ความชำรุดทรุดโทรมเป็นธรรมดา.

ชราบ

[ชฺราบ] (โบ) ก. ทราบ. (ข. ชฺราบ).

ชราบชรับ

[ชฺราบชฺรับ] ก. ซึมซาบ.

ชราภาพ

น. ความแก่ด้วยอายุ, ความชำรุดทรุดโทรม, เช่น อันทุพพลชรา ภาพแล้ว. (โลกนิติ).

ชรายุ

[ชฺรา-] (แบบ) น. คราบงู, รกที่ห่อหุ้มลูกคนหรือลูกสัตว์. (ส.).

ชริน

[ชะ-] ก. ประดับ เช่น กรุงชรินไว้.

ชรุก

[ชฺรุก] (กลอน) ก. ซุก, แอบ, แทรก, เอาของไปแอบแฝงไว้, เช่น ช่อช้อยชรุกระโยงยาน. (ม. คำหลวง จุลพน).

ชรูบ

[ชฺรูบ] (โบ) ว. ซูบ.

ชล,ชล-

[ชน, ชนละ-] น. นํ้า. (ป., ส.).

ชลจร

น. ทางนํ้า, สัตว์นํ้า, เช่น ค้าวเขือเชื้อชลจรและช่อนสลับ. (สมุทรโฆษ).

ชลจัณฑ์

น. นํ้าจัณฑ์ เช่น ชื่อชลจัณฑ์ ดุมุเมามน. (จิตรปทาฉันท์).

ชลชาติ

น. นํ้า เช่น ประพรมพระเจ้าด้วยชลชาติ. (ม. คำหลวง มัทรี); สัตว์นํ้า เช่น ลงดำสํ่ามัจฉา ชลชาติ. (โลกนิติ).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ