ค้นเจอ 791 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ปลอบใจ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

มนินทรีย์

น. ใจซึ่งเป็นใหญ่ในการรับรู้ธรรมารมณ์ คือ อารมณ์ที่เกิดทางใจ. (ป. มน + อินฺทฺริย).

ย้อมใจ

ก. ชุบใจ, ทำให้ใจชุ่มชื่น, ปลุกใจให้กล้า เช่น กินเหล้าย้อมใจ.

ละเหี่ย

ก. อ่อนใจ, อิดโรย, เช่น กินยาลมแก้ใจละเหี่ย, ละเหี่ยใจ ก็ว่า.

หนำใจ

ว. สาแก่ใจ, สมใจอยาก, เช่น กินให้หนำใจ เที่ยวเสียหนำใจ.

ตรอมตรม

[ตฺรอม-, -ตฺรม] ก. ระทมใจจนเหี่ยวแห้ง, กรอมใจ หรือ กรอมกรม ก็ว่า.

กุมารา

(กลอน) น. กุมาร, เด็กชาย, เช่น เมื่อนั้น พระไชยเชษฐ์ความแสนเสนหา พยายามตามปลอบกุมารา อนิจจาปลื้มใจไม่ดูดี. (ไชยเชษฐ์), (ป.; ส. กุมาร ว่า เด็กชาย, ลูกหลวง).

ว้า

อ. คำที่เปล่งออกมาเมื่อรู้สึกไม่พอใจหรือผิดจากที่คาดไว้เป็นต้น. ว. คำออกเสียงลงท้ายประโยคแสดงความสงสัยหรือปลอบใจเป็นต้น เช่น หายไปไหนว้า อย่าเสียใจไปเลยว้า.

กล้ำกลืน

ก. ฝืนใจ, อดกลั้นไม่แสดงให้เห็น.

กังวล

ก. ห่วงใย, มีใจพะวงอยู่. (ข.).

คะยั้นคะยอ

ก. ชักชวนให้ตกลงใจด้วยการรบเร้า.

คิดถึง

ก. นึกถึง, นึกถึงด้วยใจผูกพัน.

ใจหนักแน่น

ว. มีใจอดทน, ไม่เชื่อง่าย.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ