ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. พูดหรือแสดงกิริยาให้เจ็บใจชํ้าใจ โดยย้ำถึงความเสียเปรียบ ความด้อยกว่า หรือความผิดพลาด เช่น เยาะว่า ไหนว่าเก่งนัก ทำไมสอบตก.
[-แหฺน] ก. พูดกระทบหรือพูดเป็นเชิงเสียดสี, กระแหนะกระแหน ก็ว่า.
ก. ทันทีที่สุดคำพูด, ทันทีที่จบคำพูด.
ว. พูดไม่บ่งชัดให้จะแจ้ง เช่น พูดคลุม ๆ.
ก. พูดใช้สำนวนมาก ๆ, พูดจาเล่นสำนวน.
ก. พูดปัดไปให้พ้นตัว, พูดอย่างไม่รู้ไม่ชี้.
ก. ไม่พูด หรือไม่ให้พูด เช่น ปิดปากเงียบ พยานถูกฆ่าปิดปาก.
[พดจะ-] น. การเปล่งวาจา, การพูด; คำพูด. (ป.).
ก. พูดเกี้ยว, พูดเลียบเคียงทางชู้สาว, แพละโลม หรือ แทะโลม ก็ว่า.
น. การพูดเท็จ, การพูดปด; คำเท็จ. (ป.).
ก. อาการที่พูดซ้ำ ๆ มาหลายครั้งหรือนานจนไม่อยากพูดอีก.
ก. พูดแตกต่าง, พูดแย้ง. (ส. วิ + ภาษฺ).