ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ว. วิศิษฏ์. (ป. วิสิฏฺ; ส. วิศิษฺฏ).
น. ฟ้า, อากาศ. (ส. วิห, วิหา).
[วิปะหฺริด, วิบปะหฺริด] ก. แปรปรวน, ผิดปรกติ, ผิดแนวทาง, แปรปรวนไปข้างร้าย, กลับกลายไปข้างร้าย. (ป.; ส. วิปรีต).
น. ลักษณะของสิ่งที่เป็นพุ่มยอดแหลมอย่างดอกบัวตูม, (กลอน) พุ่ม เช่น ดอกพวงเผล็ดช่อ กระพุ่มห่อเกสร สลอนบุษบาบาน. (ลอ), สองถันกระพุ่มกาญ- จนแมนมาเลขา. (อนิรุทธ์).
(โบ) น. กัปตัน, นายเรือ; หัวหน้าหมู่ชน.
[-หฺล่า] น. ชนชาติต้องสู้และไทยใหญ่, กุลา หรือ คุลา ก็ว่า.
ก. ไปหรือมาเป็นจำนวนมาก เช่น ฝูงชนคลาคล่ำเต็มท้องถนน.
น. ชนชาติไทยสาขาหนึ่ง ซึ่งมาเป็นไทยแห่งประเทศไทย.
[บับพาด] (แบบ) น. การขับไล่. (ป. ปพฺพาชน).
น. แล่งธนู. (ส. วาณโยชน).
[รัดชะ-] น. การย้อม. (ป., ส. รชน).
น. ชนชาวเขาพวกหนึ่งอยู่ทางแถบใต้ของประเทศจีน.