ค้นเจอ 502 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "บริภาษณ์"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ปริวรรตกรรม

[ปะริวัดตะกำ] (แบบ) น. การหมุนเวียน.

ฤษยา

[ริดสะหฺยา] (โบ) น. ริษยา.

อาจริย,อาจริย-

[-จะริยะ-] (แบบ) น. อาจารย์. (ป., ส. อาจารฺย).

อุปริมปริยาย

[-ปะริยาย] น. เนื้อความอันสูงสุด.

บริเฉท,บริเฉท-

[บอริเฉด, บอริเฉทะ-, บอริเฉดทะ-] น. การกำหนด; ข้อความที่รวบรวมเอามาจัดเป็นตอน ๆ, ข้อความที่กำหนดไว้เป็นหมวด ๆ. (ป. ปริจฺเฉท).

ปริพาชก

[ปะริ-] น. นักบวชผู้ชายในอินเดีย นอกพระพุทธศาสนา, เพศหญิงใช้ว่า ปริพาชิกา หรือ ปริพาชี. (ป. ปริพฺพาชก).

อุสุภ

[อุสุบ, อุสุพะ-, อุสุบพะ-] น. วัวผู้, อุสภ ก็ว่า. (ป. อุสภ; ส. ฤษภ, วฺฤษฺภ).

พะงาบ,พะงาบ ๆ

ว. อาการที่อ้าปากแล้วหุบปาก, อาการที่หายใจทางปาก (เป็นอาการของคนและสัตว์ที่เหนื่อยหอบหรือใกล้จะตาย), งาบ ๆ ปะงาบ หรือ ปะงาบ ๆ ก็ว่า.

กะผลุบกะโผล่

[-ผฺลุบ-โผฺล่] ว. ผลุบ ๆ โผล่ ๆ.

เขมือบ

[ขะเหฺมือบ] ก. กลืนกินอย่างปลา, กินอย่างตะกละ.

ชม้อย

[ชะ-] ก. ช้อนตาลอบชำเลืองดูด้วยความสนใจ.

ชะงาบ

ว. อ้าปากงาบ ๆ ด้วยอาการชัก.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ