ค้นเจอ 7,680 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "วรันธร"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

 หรือคุณกำลังค้นหา รันธะ

ธร

[ทอน] น. การยึดไว้, การถือไว้, การทรงไว้, การมีไว้; ผู้รักษาไว้, ผู้ทรงไว้, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น วิชาธร วินัยธร. (ป.; ส. ธฺฤ).

รัน

ก. ตี เช่น อย่าเอาไม้สั้นไปรันขี้, มักใช้ว่า ตีรันฟันแทง.

นิรันดร,นิรันตร,นิรันตร-

[-รันดอน, -รันตะระ-] ว. ตลอดไปไม่เว้นว่าง, ติดต่อกันตลอดไป. (ป.).

นิรันตราย

[-รันตะราย] (แบบ) ว. ปราศจากอันตราย. (ป.).

ศรัณย์

[สะรัน] ว. ซึ่งเป็นที่พึ่ง. (ส. ศรณฺย).

อนาทร

อนาธร

คนธรรพ

[คนทันพะ-, คนทับพะ-] น. ชาวสวรรค์พวกหนึ่ง เป็นบริวารท้าวธตรฐ มีความชำนาญในวิชาดนตรีและขับร้อง. (ส. คนฺธรฺว; ป. คนฺธพฺพ).

เนมินธร

[-มินทอน] น. ชื่อภูเขาชั้นที่ ๕ ในหมู่เขาสัตบริภัณฑ์ที่ล้อมเป็นวงกลมรอบเขาพระสุเมรุ. (ป., ส.). (ดู สัตบริภัณฑ์, สัตภัณฑ์).

อิสินธร

[-สินทอน] น. ชื่อภูเขาชั้นที่ ๒ ในหมู่เขาสัตบริภัณฑ์ที่ล้อมเป็นวงกลมรอบเขาพระสุเมรุ. (ป. อิสินฺธร, อีสธร; ส. อีษาธร). (ดู สัตบริภัณฑ์, สัตภัณฑ์).

คนธรรพ-

[คนทันพะ-, คนทับพะ-] น. ชาวสวรรค์พวกหนึ่ง เป็นบริวารท้าวธตรฐ มีความชำนาญในวิชาดนตรีและขับร้อง. (ส. คนฺธรฺว; ป. คนฺธพฺพ).

ลงมีดลงไม้

ก. ตีรันฟันแทง.

เอาไม้สั้นไปรันขี้

(สำ) ก. โต้ตอบหรือทะเลาะกับคนพาลมีแต่ทางเสีย.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ