ค้นเจอ 17 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "พักตร์"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

พักตร,พักตร-,พักตร์

[พักตฺระ-] (ราชา) น. หน้า, ใช้ว่า พระพักตร์. (ส. วกฺตฺร).

พระพักตร์

ดวงหน้า

ร่างกาย

พระพักตร์

ใบหน้า

พระพักตร์

หน้า

สรงพระพักตร์

ล้างหน้า

กริยา

ที่สรงพระพักตร์, ถาดสรงพระพักตร์

อ่างล้างหน้า

เครื่องใช้ทั่วไป

อ่างสรงพระพักตร์

เครื่องใช้ทั่วไป

ผิวพระพักตร์, พระราศี

ผิวหน้า

ร่างกาย

ผิน

ก. หัน, ผัน หรือ หิน ก็ว่า; แปรพระพักตร์ (ใช้แก่พระพุทธรูป).

ชักหน้า

ก. ทำสีหน้าโกรธไม่พอใจ เช่น นางนั่งก้มพักตร์แล้วชักหน้า. (อิเหนา), ชักสีหน้า ก็ว่า.

กระเลียด

[-เหฺลียด] (กลอน) แผลงมาจาก เกลียด เช่น ไยเยาวเคียดและกระเลียด ฤเหลือบพระพักตร์ผิน. (สรรพสิทธิ์).

ศิลป์

[สิน] (กลอน) น. ศร เช่น งามเนตรดังเนตรมฤคมาศ งามขนงวงวาดดังคันศิลป์. (อิเหนา), พิศพักตร์ผ่องพักตร์ดั่งจันทร พิศขนงก่งงอนดั่งคันศิลป์. (รามเกียรติ์ ร. ๑).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ