ค้นเจอ 69 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฝีดาษฝี"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

 หรือคุณกำลังค้นหา ไข้หัว, ฝีดาษ

ฝี

น. โรคจำพวกหนึ่ง เป็นต่อมบวมขึ้นกลัดหนองข้างใน เรียกชื่อต่าง ๆ กันหลายชนิด เช่น ฝีคัณฑมาลา ฝีดาษ ฝีประคำร้อย, ราชาศัพท์ว่า พระยอด.

ฝีดาษ

น. ชื่อโรคระบาดชนิดหนึ่ง เกิดจากเชื้อไวรัส มีอาการไข้สูงแล้วมีผื่นขึ้นดาษตามใบหน้าและลำตัว ต่อมาผื่นจะกลายเป็นตุ่ม ตุ่มใส ตุ่มหนอง และตกสะเก็ด ตามลำดับ เมื่อหายแล้วมีแผลเป็นเป็นรอยบุ๋ม, ไข้ทรพิษ ก็เรียก, โบราณเรียก ไข้หัว. (อ. smallpox, variola).

ฝี

ใช้นำหน้าคำอื่น หมายความว่า การกระทำหรือการแสดงออกมาในบางลักษณะ.

พระยอด

ฝี, หัวฝี

ร่างกาย

ฝีคัณฑมาลา

น. ชื่อฝีชนิดหนึ่งที่ขึ้นเป็นแถวตามคอ.

ฝีคัณฑสูตร

น. ชื่อฝีชนิดหนึ่ง มักเป็นที่บริเวณขอบทวารหนัก.

ฝีตีน

น. ฝีเท้า.

ฝีประคำร้อย

น. ชื่อฝีชนิดหนึ่ง เกิดขึ้นบริเวณลำคอ เป็นเม็ดเรียงกันรอบคอ.

ฝีฝักบัว

น. ชื่อฝีชนิดหนึ่ง ขึ้นตามหลังและต้นคอ มีลักษณะเหมือนฝักบัว มีหัวหลายหัว.

ฝีหัวขาด

น. ชื่อฝีชนิดหนึ่ง เมื่อแรกขึ้นเป็นตุ่มเล็ก ๆ แล้วจึงเป็นฝี.

พระยอด

ฝี เช่น ประชวรพระยอด เจ็บเป็นฝี

สัตว์และเบ็ดเตล็ด

ไข้หัว

(โบ) น. ไข้ทรพิษ, ฝีดาษ.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ