ผลการค้นหา

กรภู* *กรภู *กรภู*
คำราชาศัพท์คำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 65 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "กรภู"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

 หรือคุณกำลังค้นหา กำภู, สรภู, กรู

ภู

น. ดิน, แผ่นดิน, โลก. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

ภู

น. เนินที่สูงขึ้นเป็นจอม, เขา.
 พจนานุกรมไทย

กร

[กอน] น. ผู้ทำ, ใช้ประกอบเป็นส่วนหลังของสมาส เช่น กรรมกร เกษตรกร. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

กร

[กอน] น. มือ (มักใช้ในบทประพันธ์); แขน เช่น เจ้างามกรอ่อนดังงวงเอราวัณ. (กลบท). (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

กร

[กอน] น. แสง, ใช้ประกอบเป็นส่วนหลังของสมาส เช่น รัชนีกร. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

ภูว,ภูว-

[พูวะ-] น. แผ่นดิน. (ส. ภุว).
 พจนานุกรมไทย

ภูวน,ภูวน-

[-วะนะ-] น. โลก, แผ่นดิน. (ส., ป. ภุวน).
 พจนานุกรมไทย

กรลุมพาง

[กระ-] (โบ) น. กระลุมพาง, กลองหน้าเดียว, เช่น ปี่จีนโสดสรในใดต่าง ทงงกรลุมพางพอฟงง. (ม. คำหลวง มหาราช).
 พจนานุกรมไทย

นรากร

น. คน, หมู่คน.
 พจนานุกรมไทย

พระกร

แขน

ร่างกาย

ปลายแขน คือตั้งแต่ข้อศอกถึงข้อมือ

ตรีภูวะ

[-พูวะ] น. ตรีภพ. (ส. ตฺริภูว).
 พจนานุกรมไทย

อภูตะ

[อะพูตะ] ว. ไม่มี, ไม่เกิดขึ้น, ไม่ปรากฏ. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด