ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. วิชาฟิสิกส์แขนงหนึ่งว่าด้วยเรื่องราวของแสง. (อ. optics).
น. เครื่องส่องแสงไฟที่มีกำบังไม่ให้เห็นผู้ส่อง.
น. ดาว; แสงกระจาย, โดยมากใช้ว่า ประกาย. (ข. ผฺกาย).
น.ไฟที่ใช้แว่นส่องจุดด้วยแสงแดด.
ว. แพรว, แวววาว, มีแสงวับ ๆ วาบ ๆ.
[พาสะวอน] ว. สว่าง, มีแสงพราว. (ส.).
ว. ยิบ ๆ ยับ ๆ เช่น แสงดาวระยิบระยับ.
ว. เกือบดับ, สว่างน้อย ๆ, เช่น แสงริบหรี่.
ว. สุกปลั่ง เช่น พระพุทธรูปมีแสงเรืองรอง.
[วิด-] น. แสงไฟฟ้า, สายฟ้า. (ป.; ส. วิทฺยุตฺ).
ก. ส่องสว่าง, มีแสงสว่าง. (ส. วิภาสา ว่า แสง).
(แสง) น. อาณาเขตหลังวัตถุที่แสงเคลื่อนที่ไปกระทบวัตถุนั้นแล้วแสงเคลื่อนที่ไปถึงได้บ้าง; (ภูมิ) ส่วนที่เห็นเป็นเงาหลัว ๆ รอบบริเวณที่มืดมิดของดวงจันทร์หรือดวงอาทิตย์เวลามีคราส.