ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ปากของส่วนทะเลที่เว้าเข้าไปในแผ่นดิน.
น. คำเรียกพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จสวรรคตแล้ว.
น. “ผู้ทรงไว้ซึ่งทรัพย์” คือ แผ่นดิน. (ป., ส. วสุธา).
น. พื้นแผ่นดิน. (ป., ส. วสุธาตล).
[พูม, พูมิ-, พูมมิ-] น. แผ่นดิน, ที่ดิน.
น. ชายาพระเจ้าแผ่นดิน. (ส.; ป. มเหสี).
น. ชายาพระเจ้าแผ่นดิน. (ป.; ส. มหิษี).
ก. ตาย (ใช้แก่พระเจ้าแผ่นดินบางประเทศ).
น. พระเจ้าแผ่นดินผู้ยิ่งใหญ่. (ส.).
น. “ผู้กว้างใหญ่” คือ แผ่นดิน, โลก. (ส. อุรฺวี).
น. ส่วนของแผ่นดินที่มีน้ำล้อมเกือบรอบ ตามปรกติมักต่อเนื่องกับผืนแผ่นดินใหญ่เป็นคอคอด หรือยื่นยาวออกไปในทะเล.
[-ราดชะ-] (ราชา) น. ข้อความที่พระเจ้าแผ่นดินตรัส.