ผลการค้นหา

ต้นเฟิน* *ต้นเฟิน *ต้นเฟิน*
คำราชาศัพท์คำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 1,245 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ต้นเฟิน"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ไหล่

น. ส่วนของบ่าตอนที่ติดกับต้นแขน.
 พจนานุกรมไทย

อาทึก

ว. เป็นที่ต้น, ก่อน, แรก, เบื้องต้น. (ป. อาทิก).
 พจนานุกรมไทย

กระปรอก

(ถิ่น-ตะวันออก, ปักษ์ใต้) น. ชื่อเรียกเฟินอิงอาศัยหลายชนิดในสกุล Drynaria และ Platycerium วงศ์ Polypodiaceae.
 พจนานุกรมไทย

นมนาง

น. ชื่อไม้ต้นชนิด Pouteria cambodiana Baehni ในวงศ์ Sapotaceae ลำต้นมีหนามแข็ง.
 พจนานุกรมไทย

อวบน้ำ

ว. มีเนื้อชุ่มนํ้า (ใช้แก่พืช) เช่น ต้นกระบองเพชรเป็นพืชที่มีลำต้นอวบนํ้า.
 พจนานุกรมไทย

กูด

น. ชื่อเฟินหลายชนิดหลายสกุลและหลายวงศ์ ชนิดที่กินได้ เช่น กูดขาว หรือ ผักกูด (Diplazium esculentum Sw.) กูดกิน [Pteridium aquilinum (L.) Kuhn var. yarrabense Domin] กูดแดง (Stenochlaena palustris Bedd.); ทางเหนือและอีสาน เรียกเฟินว่า กูด.
 พจนานุกรมไทย

ต้นไม้

น. คำรวมเรียกพืชทั่วไปโดยปรกติชนิดมีลำต้น, ใช้ในความหมายที่แคบกว่า คำว่า ต้น หมายถึง พืชชนิดที่มีลำต้นใหญ่มีกิ่งแยกออกไป.
 พจนานุกรมไทย

ฟองมัน

น. ชื่อเครื่องหมายชนิดหนึ่ง มีรูปอย่างนี้ ๏ ในหนังสือเก่า สำหรับเขียนขึ้นต้นวรรคหรือต้นบรรทัด, ตาไก่ ก็เรียก.
 พจนานุกรมไทย

ลัฐิ,ลฐิกา

[ลัดถิ, ลัดถิกา] น. ไม้เท้า, ไม้ถือ; ลำต้น, หน่อ; ต้นตาล. (ป. ลฏฺิ, ลฏฺิกา).
 พจนานุกรมไทย

กอมก้อ

(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นกะเพรา. (ดู กะเพรา).
 พจนานุกรมไทย

กะสัง

(ถิ่น-อีสาน) น. ต้นมะสัง. (ดู มะสัง).
 พจนานุกรมไทย

กะแอน

(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นกระชาย. (ดู กระชาย).
 พจนานุกรมไทย

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด