ค้นเจอ 1,270 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ต้นเมฆ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ต้นวายปลายดก

(สำ) น. ตอนต้นไม่ดีไปดีเอาตอนหลัง.

ตัดไฟต้นลม

(สำ) ก. ตัดต้นเหตุเพื่อไม่ให้เหตุการณ์ลุกลามต่อไป.

ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

(สำ) น. ลูกย่อมไม่ต่างกับพ่อแม่มากนัก.

ตัดไฟแต่ต้นลม

(สำ) ก. ตัดต้นเหตุเพื่อไม่ให้เหตุการณ์ลุกลามต่อไป.

สวะ

[สะหฺวะ] น. ต้นหญ้า ต้นผัก หรือสิ่งต่าง ๆ ที่ลอยเป็นแพอยู่ในน้ำ.

ยืนต้นตาย

ก. อาการที่ต้นไม้บางชนิดเช่นต้นตาล ต้นลาน ตายแล้วแต่ยังไม่ล้ม, อาการที่ไม้ยืนต้นเช่นต้นสัก ต้นยาง ตายเองหรือถูกกานคือ ควั่นเปลือกและกระพี้โดยรอบออกแล้วตาย แต่ยังไม่ล้ม.

พนัสบดี

[พะนัดสะบอดี] น. เจ้าป่า. (ส. วนสฺปติ หมายถึง ต้นโพ ต้นไทร และต้นมะเดื่อ; ป. วนปฺปติ).

กาน

ก. ตัดเพื่อให้แตกใหม่ เช่น กานต้นมะขาม, ตัดเพื่อให้ลำต้นเปลา เช่น กานต้นสน; ควั่นเปลือกและกระพี้ต้นไม้เพื่อให้ยืนต้นตาย เช่น กานต้นสัก, ควั่นเปลือกและกระพี้ต้นไม้เพื่อให้มีลูก เช่น กานต้นมะพร้าว.

กระจี้

(ถิ่น-โคราช) น. เมล็ดของต้นแสลงใจ.

กาเรการ่อน

น. ต้นกะเรกะร่อน. (พจน. ๒๔๙๓).

ฉัตรบรรณ

[ฉัดตฺระบัน] น. ต้นสัตบรรณ.

ช้อนนาง

น. ต้นรางจืด. (พจน. ๒๔๙๓).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ