ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) น. เรียกลักษณะของคนหรือสัตว์ที่ผอมมากจนมองเห็นแนวโครงกระดูกว่า ผอมจนหนังหุ้มกระดูก.
น. ส่วนสุดของกะโหลกศีรษะด้านหลัง, กำด้น.
[ปฺระ] ดู กระ ๓.
ก. กลํ้า, เกือบ, เช่น กระละหลํ่าจกกเป็น แต่กี้. (ทวาทศมาส).
น. กระดูกของศพที่เผาแล้ว.
[-โหฺล] น. ขวดปากกว้างมีฝา, โหล ก็เรียก.
[ปฺระ] (ถิ่น-ปักษ์ใต้, มลายู) น. ลูกกระ. (ดู กระ ๒).
น. ศีรษะ. (ป.; ส. ศีรฺษ).
กะโหลกศีรษะ กะโหลกพระเศียร
ร่างกาย
ว. กระเดก, โยก, โคลง.
ว. อาการที่ดิ้นอยู่กับที่ ในคำว่า ดิ้นกระแด่ว ๆ, แด่ว ๆ ก็ว่า.
กล้วยไข่
อาหาร