ค้นเจอ 863 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ใบบัว"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ภิงสระ,ภิงสะ

น. เหง้า, เหง้าบัว. (ป. ภิส; ส. พิส).

อุบล

[-บน] น. บัวสาย. (ป. อุปฺปล; ส. อุตฺปล).

ชักใบให้เรือเสีย

(สำ) ก. พูดหรือทำขวาง ๆ ให้การสนทนาหรือการงานเขวออกนอกเรื่องไป.

แล่นใบบนบก

(สำ) ก. คิดทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้.

เสื่อผืนหมอนใบ

น. สำนวนที่เนื่องมาจากการที่คนจีนจากเมืองจีนเดินทางโดยเรือสำเภาเข้ามาทำมาหากินในเมืองไทย โดยไม่มีทรัพย์สมบัติหรือข้าวของติดตัวมานอกจากเสื่อกับหมอนเท่านั้นแล้วสามารถตั้งเนื้อตั้งตัวได้; โดยปริยายหมายถึงมีสมบัติติดตัวเพียงเล็กน้อย แต่มีวิริยอุตสาหะแล้วสามารถตั้งเนื้อตั้งตัวได้.

เลียงผา

น. ชื่อไม้เถาชนิดหนึ่ง ใบคล้ายใบดีปลี ต้นและใบสีเขียว ใช้ทำยาได้. (พจน. ๒๔๙๓).

แมงลัก

น. ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Ocimum americanum L. ในวงศ์ Labiatae ใบคล้ายใบโหระพาแต่มีขน ใบและเมล็ดกินได้และใช้ทำยาได้.

ดอกบัว

น. ชื่อนกชนิดหนึ่ง เช่น ดอกบัวผ้ายจับบัว. (ลอ).

ลินจง

น. ชื่อบัวสายพันธุ์หนึ่งในสกุล Nymphaea, เลนจง ก็เรียก.

กระอ้า

น. โรคพืชชนิดหนึ่งเกิดแก่ใบยาสูบ ทำให้ใบเฉาเหี่ยวแห้งหรือตายนึ่ง.

ลัด

ก. ผลิออก, แตกออก, (ใช้แก่ต้นไม้ที่เริ่มตั้งตัวผลิใบอ่อน) เช่น ต้นไม้ลัดใบ.

โขดง

[ขะโดง] น. กระโดง; ใบเรือ. (ข.).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ