ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. พูด.
(สำ) ก. พูดฉอด ๆ ไม่หยุดปาก.
(สำ) ก. พูดอ้อม ๆ โดยไม่บอกเรื่องราวตรง ๆ.
ก. พูดโดยมิได้เตรียมมาก่อน.
น. ละครแบบหนึ่ง รับอิทธิพลจากละครแบบยุโรป ตัวละครพูดบทของตนในการดำเนินเรื่อง อาจพูดเป็นถ้อยคำธรรมดา คำกลอน คำฉันท์ มีการจัดฉากและแต่งกายตามสมัยที่ปรากฏในเรื่อง เช่น ละครพูดเรื่องหัวใจนักรบ ละครพูดคำกลอนเรื่องพระร่วง ละครพูดคำฉันท์เรื่องมัทนะพาธา.
ว. เรียกเด็กที่เริ่มหัดพูดว่า เด็กสอนพูด.
พูด
กริยา
พระราชวงศ์
พูดด้วย
พูดถึง
ส. คำเรียกเมียพ่อเมืองหรือเจ้าผู้ครองนคร, เป็นสรรพนามบุรุษที่ ๒.
(ปาก) สรรพนามบุรุษที่ ๑ ผู้น้อยใช้พูดกับผู้ใหญ่, สรรพนามบุรุษที่ ๒ ผู้ใหญ่ใช้เรียกผู้น้อย, คำสำหรับเรียกเด็ก มีความหมายไปในทางเอ็นดู เช่น หนูแดง หนูน้อย.
น. สิ่งสำหรับติดแทนลูกดุมมี ๒ อันประกบกัน.