ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ฟันป่าพงลงให้เตียน.
(สำ) ก. ทำอะไรเกินกำลังความสามารถของตัว.
(สำ) ก. พยายามต่อสู้อุปสรรคต่าง ๆ.
[-รันยิก, -รันยะกะ] ว. เกี่ยวกับป่า, เกิดในป่า, มีในป่า. (ป. อารญฺก; ส. อารณฺยก).
[พะนะโคจอน] น. ชาวป่า, พรานป่า. (ส. วนโคจร).
[พะนะ-] น. ผู้อยู่ป่า, ฤษี. ว. ซึ่งอยู่ในป่า. (ป., ส. วนวาสี).
น. สัตว์ต่าง ๆ มักหมายถึงสัตว์ป่า เช่น ในป่าใหญ่มีสิงสาราสัตว์นานาชนิด.
(ปาก) ก. ดื่ม (ใช้แก่เหล้า) เช่น ก๊งเหล้า. น. หน่วยตวงเหล้าโรงเป็นต้นตามวิธีประเพณี ๑ ก๊ง เท่ากับ ๕๐ ลูกบาศก์เซนติเมตร. (จ.).
ก. แช่เครื่องยาไว้ในของเหลวมีเหล้าเป็นต้น.
[-เล่า] น. แป้งที่เป็นเชื้อสำหรับทำเหล้า.
น. นักเลง, นักเลงเหล้า. (ป.; ส. เศาณฺฑ).
[แกฺล้ม] น. ของกินกับเหล้า, กับแกล้ม ก็ว่า. ว. ไปด้วยกัน, ควบคู่กันไป, แกมกัน, (ใช้แก่กิริยากิน) เช่น กินแกล้มเหล้า.