ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) ว. ที่พูดจาตลบตะแลงเชื่อไม่ได้.
[โสฺรด] น. หู, ช่องหู. (ส. โศฺรตฺร; ป. โสต).
[โสด, โสตะ-] น. หู, ช่องหู. (ป.; ส. โศฺรตฺร).
น. บริเวณหลังใบหู.
ก. รับรู้เสียงด้วยหู.
น. อวัยวะตรงที่ปลายกระดูกต้นขากับหัวกระดูกแข้งต่อกัน, เข่า ก็ว่า.
น. ส่วนของแก้มตรงที่มีกระดูกนูนออกมา.
น. เยื่อในกระดูก. (ป. อฏฺมญฺช).
(สำ) ว. มีสันดานคดโกง.
ก. ร้องกระแทกเสียงที่ริมหูคนอื่นว่า “กะตุ๊ก” จนหูอื้อ เป็นการล้อกันเล่น เรียกว่า กะตูกที่หู.
(แบบ) น. หู. (ป.; ส. กรฺณ).
น. เยื่อในหูสำหรับรับเสียง.