ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ดอกไม้ไฟที่จุดให้วิ่งไปบนผิวนํ้า.
(สำ) ว. มีผิวเป็นนวลใยในวัยสาว.
(ถิ่น-พายัพ) ก. เป็นผื่นขึ้นมาก ๆ ตามผิวเนื้อ.
[โพฺลง] ว. สว่างแจ้ง, ลุกสว่าง, เช่น ไฟลุกโพลง สว่างโพลง; ใช้ประกอบกับคำ ขาว เป็น ขาวโพลง หมายความว่า ขาวมาก, ขาวทั่วทั้งหมด, (ใช้แก่ผม) เช่น ผมหงอกขาวโพลงไปทั้งหัว, โพลน ก็ว่า; ลักษณะที่เบิกกว้าง เช่น ตาลุกโพลง ลืมตาโพลง.
ก. เปลื้องผ้าขาวที่ห่อศพออกแล้วนำผ้าขาวนั้นและสิ่งปฏิกูลภายในโกศ เช่น กระดาษฟางไปเผาพร้อมบุพโพ แล้วเอาผ้าขาวอีกผืนหนึ่งห่อศพให้ใหม่.
[ออระชุน] น. ไม้รกฟ้า; สีขาว. ว. ขาว; ใส. (ส. อรฺชุน; ป. อชฺชุน).
น. แร่เขี้ยวหนุมาน สีขาวใสหรือมัว.
น. คราบเหงื่อที่แห้งกรังจนขึ้นขาว.
น. พื้นหน้าเรียบ เช่น ราบคาบ. (ไทยขาว).
น. ชื่อผักบุ้งพันธุ์หนึ่ง ดอกสีขาว.
น. ชื่อผ้าขาวเนื้อบางละเอียดชนิดหนึ่ง.
(โบ) น. ผ้าขาวเนื้อดีมาจากต่างประเทศ.