ค้นเจอ 929 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ผิวขาว"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ดอกไม้น้ำ

น. ดอกไม้ไฟที่จุดให้วิ่งไปบนผิวนํ้า.

แตงร่มใบ

(สำ) ว. มีผิวเป็นนวลใยในวัยสาว.

หมืน

(ถิ่น-พายัพ) ก. เป็นผื่นขึ้นมาก ๆ ตามผิวเนื้อ.

โพลง

[โพฺลง] ว. สว่างแจ้ง, ลุกสว่าง, เช่น ไฟลุกโพลง สว่างโพลง; ใช้ประกอบกับคำ ขาว เป็น ขาวโพลง หมายความว่า ขาวมาก, ขาวทั่วทั้งหมด, (ใช้แก่ผม) เช่น ผมหงอกขาวโพลงไปทั้งหัว, โพลน ก็ว่า; ลักษณะที่เบิกกว้าง เช่น ตาลุกโพลง ลืมตาโพลง.

เปลื้องเครื่องสุกำศพ

ก. เปลื้องผ้าขาวที่ห่อศพออกแล้วนำผ้าขาวนั้นและสิ่งปฏิกูลภายในโกศ เช่น กระดาษฟางไปเผาพร้อมบุพโพ แล้วเอาผ้าขาวอีกผืนหนึ่งห่อศพให้ใหม่.

อรชุน

[ออระชุน] น. ไม้รกฟ้า; สีขาว. ว. ขาว; ใส. (ส. อรฺชุน; ป. อชฺชุน).

แก้วหิน

น. แร่เขี้ยวหนุมาน สีขาวใสหรือมัว.

ขี้เกลือ

น. คราบเหงื่อที่แห้งกรังจนขึ้นขาว.

คาบ

น. พื้นหน้าเรียบ เช่น ราบคาบ. (ไทยขาว).

บุ้งจีน

น. ชื่อผักบุ้งพันธุ์หนึ่ง ดอกสีขาว.

เปลือกกระเทียม

น. ชื่อผ้าขาวเนื้อบางละเอียดชนิดหนึ่ง.

ผ้าเทศ

(โบ) น. ผ้าขาวเนื้อดีมาจากต่างประเทศ.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ