ผลการค้นหา

คำราชาศัพท์คำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 442 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "กระดูกหัก,กระดูกแตก"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

หักหาญ

ก. หักเอาด้วยความกล้า, หักเอาด้วยอำนาจ.
 พจนานุกรมไทย

ปรัก

[ปะหฺรัก] ก. หัก.
 พจนานุกรมไทย

โครง

[โคฺรง] น. ร่างของสิ่งต่าง ๆ ที่คุมกันอยู่เป็นรูป เช่น โครงกระดูก โครงว่าว.
 พจนานุกรมไทย

แตกแตน

ก. แตกกระจาย, แตกไม่เป็นชิ้นเป็นอัน.
 พจนานุกรมไทย

แผก

ว. แตกต่าง. ก. แยกออก, แตกออก, ต่างออกไปอีกส่วนหนึ่ง.
 พจนานุกรมไทย

ขากรรไกร

[-กันไกฺร] น. กระดูกต้นคางที่อ้าขึ้นอ้าลง มีลักษณะอย่างกรรไกร, ขากรรไตร หรือ ขาตะไกร ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

บั้นเอว

น. ส่วนกลางของร่างกายระหว่างชายโครงกับกระดูกตะโพกทั้ง ๒ ข้าง, กะเอว สะเอว หรือ เอว ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

สะเอว

น. ส่วนกลางของร่างกายระหว่างชายโครงกับกระดูกตะโพกทั้ง ๒ ข้าง, กะเอว บั้นเอว หรือ เอว ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

สันหลัง

น. ส่วนของร่างกายด้านหลัง ซึ่งมีกระดูกเป็นแนวนูนลงมาตลอดหลัง; โดยปริยายหมายความว่า ส่วนที่ตั้งมั่นของสิ่งใด ๆ.
 พจนานุกรมไทย

อักขะ

[-ขะ] น. เพลา, เพลาเกวียนหรือรถ; เกวียน; กระดูกไหปลาร้า. (ป.; ส. อกฺษ).
 พจนานุกรมไทย

ตีงูให้หลังหัก

(สำ) ก. กระทำการสิ่งใดแก่ศัตรูโดยไม่เด็ดขาดจริงจังย่อมจะได้รับผลร้ายในภายหลัง เช่น ประเวณีตีงูให้หลังหัก มันก็มักทำร้ายเมื่อภายหลัง. (อภัย).
 พจนานุกรมไทย

ผิดแผก

ก. แตกต่าง.
 พจนานุกรมไทย

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด