ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. แนวฟันตอนที่เหงือกหุ้ม.
(โบ; กลอน) ว. เสียงขบฟันเกรี้ยว ๆ เช่น คุกคามขบฟันกระเกรี้ยว. (ม. คำหลวง ฉกษัตริย์).
น. มะเฟือง; พู, เหลี่ยม, เช่น เฟืองมะยม; ล้อที่มีฟันเพื่อให้ประสานกับฟันของล้อตัวอื่นเป็นต้น.
น. ส่วนล่างตอนท้ายของรองเท้าที่รองรับส้น.
ก. แต่งให้เรียบ เช่น กรอฟัน กรอไม้.
[กฺราม] น. ฟันที่ใช้บดเคี้ยวอาหาร.
ก. ระดมฟันแทงพุ่งศัสตราวุธเข้าไป.
ก. ปล่อยไพ่ตัวที่ไม่ต้องการให้แก่มือล่าง.
ก. ใส่กลอน, เดิมหมายถึงใส่กลอนล่าง.
น. เนื้อหนังที่แตกแยกออกเพราะถูกตีฟันทิ่มแทงเป็นต้น.
น. ชื่อยุคหนึ่งที่มีแต่รบราฆ่าฟันเบียดเบียนกัน. (ป.).