ผลการค้นหา

ฟันฟาง* *ฟันฟาง *ฟันฟาง*
คำราชาศัพท์คำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 252 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฟันฟาง"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เขี้ยว

น. ฟันแหลมคมสำหรับฉีกเนื้อและอาหาร อยู่ระหว่างฟันหน้ากับกราม, ราชาศัพท์ว่า พระทาฐะ หรือ พระทาฒะ, (ถิ่น-พายัพ) ฟัน.
 พจนานุกรมไทย

ซี่

น. คำเรียกของเล็ก ๆ ยาว ๆ ที่เรียงกันเป็นแถวเป็นแนวอย่างฟันหรือลูกกรง, ลักษณนามเรียกของเช่นนั้น เช่น ฟันซี่หนึ่ง ฟัน ๒ ซี่.
 พจนานุกรมไทย

รบทัพจับศึก

ก. รบราฆ่าฟันกับข้าศึกศัตรู.
 พจนานุกรมไทย

รบรา

ก. ต่อสู้กัน เช่น รบราฆ่าฟันกันเอง.
 พจนานุกรมไทย

ไรฟัน

น. แนวฟันตอนที่เหงือกหุ้ม.
 พจนานุกรมไทย

เขน็ด

[ขะเหฺน็ด] น. ฟางที่ทำเป็นเชือกมัดฟ่อนข้าว, ขะเน็ด ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

กระเกรี้ยว

(โบ; กลอน) ว. เสียงขบฟันเกรี้ยว ๆ เช่น คุกคามขบฟันกระเกรี้ยว. (ม. คำหลวง ฉกษัตริย์).
 พจนานุกรมไทย

เฟือง

น. มะเฟือง; พู, เหลี่ยม, เช่น เฟืองมะยม; ล้อที่มีฟันเพื่อให้ประสานกับฟันของล้อตัวอื่นเป็นต้น.
 พจนานุกรมไทย

ดองฉาย,ดองหาย

น. ไม้สำหรับสงฟางในเวลานวดข้าว, ดอง กระดองหาย ขอฉาย หรือ คันฉาย ก็เรียก. (ข. จงฺหาย ว่า ไม้สงฟาง, ดอง ว่า ด้าม, ฉาย ว่า สง).
 พจนานุกรมไทย

ลอม

ก. รวมตะล่อมกันขึ้นไปให้เป็นจอม; อาการที่โค้งเข้าหากันเป็นวง เช่น ควายเขาลอม, รอม ก็ว่า. น. เรียกกองฟางกองข้าวเป็นต้นซึ่งมีลักษณะเช่นนั้นว่า ลอมฟาง ลอมข้าว.
 พจนานุกรมไทย

กรอ

ก. แต่งให้เรียบ เช่น กรอฟัน กรอไม้.
 พจนานุกรมไทย

กราม

[กฺราม] น. ฟันที่ใช้บดเคี้ยวอาหาร.
 พจนานุกรมไทย

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด