ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ขี้. (ป., ส.).
น. น้ำมันที่เป็นขี้ตะกอน.
ก. ไปถ่ายอุจจาระ, ไปขี้, ทุ่ง ก็ว่า.
(ปาก) ว. ขี้เมา.
(โบ) น. ลักษณะนุ่งผ้าแบบหนึ่งสำหรับขี่ช้างเช่นช้างนํ้ามัน. (ตำราขี่ช้าง).
น. ช้างสำหรับขี่, ช้างที่นั่ง.
น. ช้างที่หมอเฒ่าขี่ในการจับช้าง.
น. ผู้ชำนาญในการขี่ช้างตกมัน.
ว. เลอะเลือน, จำได้บ้างไม่ได้บ้าง, ขี้หลงขี้ลืม ก็ว่า.
ว. หลง ๆ ลืม ๆ, ขี้หลงขี้ลืม, กะปํ้ากะเป๋อ ก็ว่า.
(สำ) ก. จำต้องยอมเป็นรองเขา, ไม่เทียมหน้าเทียมตาเท่า, (มักหมายถึงเมียน้อยที่ต้องยอมลงให้แก่เมียหลวง).
น. ชื่อหนึ่งของเครื่องหมายสัญประกาศ. (ดู สัญประกาศ).