ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. เครื่องสับแก๊ปปืนให้ลั่น.
น. ปืนใหญ่โบราณชนิดหนึ่ง.
[-ทก] (โบ) น. เรียกปืนเล็กยาวชนิดหนึ่งว่า ปืนมณฑก. (อ. bundook).
ก. ยิงลูกธนูออกไปด้วยแรงแห่งฤทธิ์.
น. ลูกปืนที่ยิงออกไปทีละลูก.
[สอน] น. อาวุธชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยคันสำหรับยิง เรียกว่า คันศร กับลูกที่มีปลายแหลม เรียกว่า ลูกศร, เรียกสายคันศรว่า สายศร, เรียกอาการที่ยิงลูกศรออกไปว่า แผลงศร หรือ ยิงศร; (โบ) ปืน. (ส.).
[-เพฺลิง] น. ปืน. (ข. กำเภลิง).
น. ชื่อปืนชนิดหนึ่ง. (ตะเลงพ่าย).
(โบ) น. ปืนใหญ่, เขียนเป็น ละบู ก็มี.
น. ลูกตะกั่วหรือลูกเหล็กเล็ก ๆ สำหรับยัดใส่ในลำกล้องปืนครั้งละหลายลูก เมื่อยิงไปครั้งหนึ่ง ๆ ลูกจะกระจายไป, กระสุนปืนชนิดที่มีลูกตะกั่วหรือลูกเหล็กเล็ก ๆ หลาย ๆ ลูกผสมปนอยู่กับดินปืนในนัดเดียวกัน เวลายิงจะกระจายออก เช่น ปืนลูกซองใช้กระสุนลูกปราย.
น. บริเวณนม เช่น เขาถูกยิงเหนือราวนม.
[ปัดสะ-] น. ลูกปืนที่บรรจุดินและแก๊ปในตัว; เรียกปืนที่ใช้ลูกชนิดนี้ว่า ปืนปัศตัน.