ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ธรรมที่เป็นข้อประพฤติปฏิบัติ, ศีลธรรม, กฎศีลธรรม.
น. ความประพฤติชั่วช้าเลวทรามในที่ซึ่งไม่ควร. (ป.).
ก. อบรมให้มีการประพฤติปฏิบัติในทางที่ดีจนเป็นนิสัย.
[-ทาระ-] (แบบ) น. การประพฤติผิดในเมียเขา. (ส.).
น. ขนบธรรมเนียมที่กำหนดใช้หรือที่เคยประพฤติปฏิบัติสืบต่อกันมา.
ก. ระวังรักษาตนไม่ให้ประพฤติผิดศีล.
[สะมะ-] น. ผู้ประพฤติสมํ่าเสมอ. (ป.).
น. “การงานชอบ” คือ ประพฤติกายสุจริต.(ป.).
น. “การเจรจาชอบ” คือ ประพฤติวจีสุจริต. (ป.).
น. เจ้าหน้าที่ตรวจตราดูแลและควบคุมความประพฤติของนักเรียน.
[สุดจะหฺริด] น. ความประพฤติชอบ. (ป., ส.).
ก. ขาดจากความเป็นนักบวชเพราะล่วงละเมิดการประพฤติพรหมจรรย์.