ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(ปาก) ว. สบาย (ใช้แก่กริยานอน) เช่น นอนหลับอุตุ.
ว. ใช้แก่กริยานอน หมายความว่า นอนอิ่ม เช่น นอนเต็มตา, ใช้แก่กริยาเห็น หมายความว่า เห็นชัด เช่น เห็นเต็มตา.
ก. นอนแผ่, นอนหงาย, เช่น ผลักให้ตากตนอยียด ชรดียดด้าวดิ้นดรนอนอยู่แล. (ม. คำหลวง กุมาร).
ว. อาการอย่างเป็นไข้ในระยะรุนแรงถึงกับนอนจนไม่อยากลืมตา เรียกว่า นอนซม.
ก. เปลี่ยนท่านอนจากท่าหนึ่งเป็นอีกท่าหนึ่งเช่นจากนอนหงายเป็นนอนตะแคง.
ว. นอนปลุกให้ตื่นยาก.
(ราชา) น. ผ้าห่มนอน.
ก. มีอาการซึมเซาอยากนอนมาก.
ว. นอนเหนือแผ่นดิน. (ป.).
ก. นอนพักผ่อนโดยไม่คิดว่าจะหลับ.
[นิด] (กลอน) ก. นิทรา, นอน.
(โบ) ก. นอน. (จารึกสยาม).