ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) น. ยศที่ไม่สำคัญ ไม่จริงจัง และไม่สามารถให้คุณให้โทษแก่ใครได้.
[กฺระสาบ] (แบบ) น. กระษาปณ์ เช่น แลพราหมณ์น้นนได้ทองร้อยกรสาปน เปนลาภด้วยเดอรขอทานทุกวันวารแก่มหาชนทงงหลายบมิขาดเลย. (ม. คำหลวง ชูชก). (ส. การฺษาปณ).
[อะปะยด, อับปะยด] ว. ไร้ยศ, ปราศจากยศ; เสื่อมเสียชื่อเสียง, น่าอับอายขายหน้า. (ส.).
ก. เปลี่ยนที่, ได้ยศหรือบรรดาศักดิ์สูงไปกว่าเก่า.
ตำแหน่ง,ลำดับแห่งยศบรรดาศักดิ์, ฐานะหนึ่งแห่งพลเมือง
[อับปะ-] ว. ไร้ยศ, ปราศจากยศ; เสื่อมเสียชื่อเสียง, น่าอับอายขายหน้า; อปยศ ก็ว่า. (ส. อปยศสฺ).
เล็บ
ร่างกาย
[-แพฺร] น. ตำแหน่งยศมหาดเล็กรองจ่าลงมา.
น. กลองหน้าเดียว, โบราณเขียนเป็น กรลุมพาง ก็มี.
น. การทำตามแบบอย่างผู้มียศ, การถือยศ ถือศักดิ์.
[-กอน] น. หมู. (ส.; ป. สูกร).
ข้อมือ