ค้นเจอ 172 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ปุริม"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

บุริมพรรษา

[บุริมมะพันสา, บุริมพันสา] น. “พรรษาต้น”, ช่วงระยะเวลาที่ภิกษุเข้าอยู่จำพรรษาต้น คือตั้งแต่วันแรม ๑ ค่ำ เดือน ๘ ถึงขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑, ปุริมพรรษา ก็ว่า, คู่กับ ปัจฉิมพรรษา. (ป. ปุริม + ส. วรฺษ).

ปุพพ,ปุพพ-,ปุพพะ

[ปุบพะ] ว. บุพ, บุพพะ. (ป.).

เฟือย

น. ที่ริมนํ้าซึ่งมีหญ้าหรือไม้ขึ้นระกะอยู่.

เหิมเกริม

ก. กำเริบเสิบสาน.

ริมพระโอษฐ์

ริมฝีปาก

บุรินทร์

น. เจ้าเมือง; (กลอน) เมืองใหญ่. (ส. ปุรินฺทฺร; ป. ปุรินฺท).

ปุม,ปุม-,ปุมา

[ปุมะ-] ว. เพศชาย. (ป.).

ขอก

น. เขต, แดน; (ถิ่น-พายัพ) ริม, ขอบ, เช่น ไปขอกฟ้า ว่า ไปริมฟ้า.

เม้ม

ก. ปิดริม, พับริม, เช่น เม้มชายเสื้อ เม้มกระดาษ, เม้น ก็ว่า.

เลียบ

ก. ไปตามริม, ไปตามขอบ, เช่น เรือแล่นเลียบชายฝั่ง เดินเลียบริมคลอง.

ขอบทาง

(กฎ) น. แนวริมของทางเดินรถ.

ปุณฑริก

[ปุนดะริก, ปุนทะริก] (แบบ) น. บุณฑริก. (ป., ส. ปุณฺฑรีก).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ