ค้นเจอ 71 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ขี้เถ้า,เถ้าถ่าน"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

กองฟอน

น. กองขี้เถ้าศพที่เผาแล้ว.

ถ่านไฟเก่า

(สำ) น. ชายหญิงที่เคยรักใคร่หรือเคยได้เสียกันมาก่อน แม้เลิกร้างกันไป เมื่อมาพบกันใหม่ย่อมรักใคร่หรือปลงใจกันได้ง่ายขึ้น.

เฒ่า

ว. แก่, มีอายุมาก, เถ้า ก็ใช้.

รักสมุก

น. น้ำรักผสมเถ้าถ่านของใบตองแห้งหรือหญ้าคา บดแล้วคลุกเคล้าให้เข้ากัน ใช้ทารองพื้น.

สรีรังคาร,สรีรางคาร

[สะรีรังคาน, สะรีรางคาน] น. เถ้าถ่านที่ปะปนกับกระดูกชิ้นเล็กชิ้นน้อยของศพที่เผาแล้ว.

เทา

ว. สีหม่น ๆ อย่างสีขี้เถ้า เรียกว่า สีเทา.

แจงรูป

น. วิธีเอาเถ้าถ่านและกระดูกศพที่เผาเสร็จแล้วบนกองฟอนมาเรียงลำดับเป็นอย่างรูปคน ให้หัวอยู่ทางทิศตะวันตกแล้วหันกลับมาทางทิศตะวันออก, แปรรูป หรือ แปรธาตุ ก็ว่า.

เตาสูบ

น. เตาที่ใช้สูบลมพ่นถ่านให้ลุกเป็นเปลว.

กราบ

[กฺราบ] (โบ) ก. นอน เช่น เถ้าก็กราบกรนอึงอยู่นั้น. (ม. คำหลวง กุมาร).

ผอก

ว. น่าเกลียด เช่น แลจะให้แก่พราหมณ์เถ้าผอกหงอกหลง. (ม. คำหลวง มหาราช).

กระชุ

น. ภาชนะสานรูปกลมสูง สำหรับบรรจุของ เช่นนุ่นหรือถ่าน, กระชุก ก็ว่า.

กระเอิบ

(กลอน) ก. เอิบ, อิ่ม, เช่น เถ้ากระเอิบเรอสมออกแล. (ม. คำหลวง กุมาร).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ