ค้นเจอ 154 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "กำหมัด, กำกำปั้น"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

กงเกวียนกำเกวียน

(สำ) ใช้เป็นคำอุปมาหมายความว่า เวรสนองเวร, กรรมสนองกรรม, เช่น ทำแก่เขาอย่างไร ตนหรือลูกหลานเป็นต้นของตนก็อาจจะถูกทำในทำนองเดียวกันอย่างนั้นบ้าง เป็นกงเกวียนกำเกวียน.

ขัดเขมร

ก. ถกเขมร เช่น ทะเลาะกูกำหมัดขัดเขมร. (ดึกดำบรรพ์).

เสียกำซ้ำกอบ,เสียกำแล้วซ้ำกอบ

(สำ) ก. เสียน้อยแล้วยังจะต้องเสียมากอีก เช่น พระองค์ช่างเชื่อฟังคำคนชั่วโฉด ชาวเมืองมันกล่าวโทษพลอยโกรธตอบ เสียกำแล้วจะซ้ำกอบกระมังหนา. (ม. ร่ายยาว ทานกัณฑ์).

เป็นเนื้อเป็นหนัง

ว. เป็นชิ้นเป็นอัน, เป็นกอบเป็นกำ.

ตุ้บ,ตุ้บ ๆ

ว. เสียงดังอย่างของหนัก ๆ หล่น หรือเสียงทุบด้วยกำปั้น.

ปุก

ว. เรียกเท้าที่พิการมีรูปดังกำปั้นว่า เท้าปุก.

กัมป,กัมป-,กัมปน,กัมปน-

[กำปะ-, กำปะนะ-] น. การหวั่นไหว, แผ่นดินไหว. (ป., ส.).

อั้ก,อั้ก ๆ,อั๊ก,อั๊ก ๆ

ว. เสียงดังเช่นนั้นอย่างเสียงทุบแผ่นหลังด้วยกำปั้นหรือเสียงดื่มนํ้าอย่างเร็วเป็นต้น.

กรรมัชวาต

[กำมัดชะ-] ดู [[กรรมชวาต]]

อากัมปนะ,อากัมปะ

[-กำปะ-] น. ความหวั่นไหว. (ส.).

กำมา

น. ศอกตูม คือ ศอกที่กำนิ้วมือ, กำ ก็เรียก เช่น ๒ ศอกกำ คือ ๒ ศอกกับอีกศอกตูมหนึ่ง.

ปริกรรม,ปริกรรม-

[ปะริกำ, ปะริกำมะ-] น. บริกรรม. (ส. ปริกรฺมนฺ; ป. ปริกมฺม).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ