ค้นเจอ 76 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "กมลศรี"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

สาวศรีสาวใช้

(สำ) น. สาวใช้.

กระมล

[-มน] (กลอน; แผลงมาจาก กมล) น. ดอกบัว, หัวใจ.

ศักดิ์ศรี

น. เกียรติศักดิ์ เช่น ประพฤติตนไม่สมศักดิ์ศรี.

พูดดีเป็นศรีแก่ปาก

(สำ) น. พูดดีเป็นที่นิยมชมชอบ.

พระหทัย, พระหฤทัย, พระกมล

ใจ

ไกรศรี

[ไกฺรสี] ว. ผู้ยิ่งด้วยสิริ. (ไกร + ศรี).

คอหยัก ๆ สักแต่ว่าคน

(สำ) น. คนที่ประพฤติตัวไม่สมศักดิ์ศรีของความเป็นคน.

โกมล

น. ดอกบัว เช่น ก็ทัดทานวาริชโกมล. (ม. คำหลวง มหาราช). (ป. กมล).

สมีปะ

[สะมี-] (แบบ) ว. ใกล้ เช่น สมีปสร้อยสระศรี. (สมุทรโฆษ). (ป.).

สรีร,สรีร-,สรีระ

[สะรีระ-] น. ร่างกาย. (ป.; ส. ศรีร).

กมลาศ

[กะมะลาด] (กลอน) น. บัว; ใจ. (ป., ส. กมล + ศ เข้าลิลิต).

หะหาย,หะห้าย

ว. เสียงเยาะ เช่น หะหายกระต่ายเต้น ชมแข. (ตำนานเรื่องศรีปราชญ์).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ