ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(กฎ) ก. ว่าความแทนโจทก์, ใช้คู่กับ แก้ต่าง ซึ่งหมายถึง ว่าความแทนจำเลย.
(ปาก) สรรพนามบุรุษที่ ๑ ผู้น้อยใช้พูดกับผู้ใหญ่, สรรพนามบุรุษที่ ๒ ผู้ใหญ่ใช้เรียกผู้น้อย, คำสำหรับเรียกเด็ก มีความหมายไปในทางเอ็นดู เช่น หนูแดง หนูน้อย.
ก. พูดอย่างนั้นเสมอ ๆ, พูดจนเป็นนิสัย.
ว. ชอบพูดพล่าม, ชอบพูดเพ้อเจ้อ.
[เปฺรื้อย] ว. คล่อง เช่น พูดเปรื้อย ว่า พูดคล่อง.
ว. ไม่รักษาคำพูด, ผิดคำพูด ก็ว่า.
ก. พูดโดยไม่มีสติ, พูดโดยไม่รู้ตัว, เช่น คนไข้เพ้อ.
(ปาก) ก. พูดแขวะ, พูดชวนวิวาท.
ก. อาการที่พูดยานคางในความว่า พูดลากเสียง.
ว. อาการที่พูดเลอะเทอะ เช่น พูดจาเลื่อนเปื้อน.
[วะ-] น. คำพูด. ก. พูด, กล่าว. (ป.).
(สำ) ก. พลอยพูดผสมโรงติเตียนผู้อื่นตามนายไปด้วย.