ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) ว. ที่ต้องตรากตรำทำงานหนัก มักหมายถึง ชาวไร่ชาวนา ซึ่งในเวลาทำไร่ทำนาหลังต้องสู้กับแดด และหน้าต้องก้มลงดิน.
น. ผู้ชอบทำเอาหน้า, ผู้ชอบเสนอหน้าเข้าไปทำธุระให้คนอื่นโดยเขาไม่ได้ขอร้อง.
ก. ทำหน้าย่นขมวดคิ้วแสดงความโกรธหรือเจ็บปวดเป็นต้น. ว. มีสีหน้าเช่นนั้น ในคำว่า หน้านิ่ว.
น. หัวหน้า เช่น เสนาภิมุข = หัวหน้าทหาร. ว. หันหน้าตรงไป, ตรงหน้า. (ป., ส.).
น. เบื้องต้นของเนื้อเรื่อง. (ป.; ส. -มุข ว่า หน้า).
น. กลองหน้าเดียว, โบราณเขียนเป็น กรลุมพาง ก็มี.
ก. ชิงเอาชนะกัน, ชิงดี, ชิงขึ้นหน้า.
ก. ค้อนจนหน้าควํ่า, ควักค้อน ก็ว่า.
น. พื้นหน้าเรียบ เช่น ราบคาบ. (ไทยขาว).
น. เรียกส่วนของหน้าตรงหว่างคิ้วว่า หน้าแง.
(กลอน) น. “ผู้มี ๔ หน้า” คือ พระพรหม.
ว. จตุรพักตร์, “ผู้มี ๔ หน้า” คือ พระพรหม.