ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[วะตากาน] (แบบ) น. สายเชือก. (ป., ส.).
น. สายป่าน, เชือก, เครื่องผูกพัน. (ป., ส.).
น. สายเชือกหรือลวดที่รั้งเสากระโดงเรือเป็นต้น.
น. สายรัดท้องม้าเพื่อยึดอานให้แน่น.
น. แถว, สาย; พวก, หมวด. (ป.; ส. เศฺรณี).
[โสตะ-] น. กระแส, สายนํ้า. (ป.; ส. โสฺรตสฺ).
[-บน] น. บัวสาย. (ป. อุปฺปล; ส. อุตฺปล).
น. เรียกลมที่พัดจากทิศเหนือไปทิศใต้ในตอนต้นฤดูหนาวว่า ลมว่าว, ลมเล่นว่าวเดี๋ยวนี้คือลมตะเภาซึ่งพัดจากทิศใต้ไปทิศเหนือในกลางฤดูร้อน.
น. ทางที่แยกเป็น ๓ สาย เกิดจากทางสายหนึ่งมาบรรจบเป็นมุมฉากกับทางอีกสายหนึ่ง เรียกว่า ทางสามแพร่ง, โบราณถือว่าเป็นทางผีผ่าน ไม่เป็นมงคล เช่น ไปทำพิธีเซ่นวักเสียกบาลที่ทางสามแพร่ง.
น. เชือกที่ใช้ปลายทั้ง ๒ ผูกกับอกว่าวห่างกันพอสมควรสำหรับต่อกับสายป่าน เพื่อให้ว่าวต้านลมได้ตรงตัว, สายซุง ก็เรียก.
น. เชือกที่ใช้ปลายทั้ง ๒ ผูกกับอกว่าว ห่างกันพอสมควรสำหรับต่อกับสายป่านเพื่อให้ว่าวต้านลมได้ตรงตัว, ซุง ก็เรียก.