ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ทาตฺรี] (แบบ) น. แผ่นดิน, โลก, ในบทกลอนใช้ว่า ธาษตรี ก็มี. (ส.).
[ทาดตฺรี] (กลอน) น. แผ่นดิน, โลก. (ส. ธาตฺรี).
[ปะถะ-, ปัดถะ-] น. แผ่นดิน. (ป. ปวี).
[ปะถะ-] น. แผ่นดิน. (ส. ปฺฤถวี; ป. ปวี).
[-โกฺรม] น. แผ่นดินตํ่า หมายความว่า ใต้หล้า คือ พื้นโลกเรานี้.
[พะสุนทะ-] น. แผ่นดิน. (ป. วสุนฺธรา; ส. ).
[เมทะ-] น. แผ่นดิน. (ป. เมทนี, เมทินี; ส. เมทินี).
ก. ยึดเอาทรัพย์มาเป็นของแผ่นดิน เช่น ถูกริบทรัพย์โดยคำสั่งศาล.
[-สุนทะ-] น. แผ่นดิน, พื้นดิน. (ป., ส.).
[-สุมะ-] น. โลก, แผ่นดิน. (ป., ส. วสุมตี).
[สะเหฺนียด] ว. จัญไร, อัปมงคล, เช่น อย่าทำตัวเป็นเสนียดแผ่นดิน.
[-แหฺลม] น. ปลายแห่งแผ่นดินที่ยื่นออกไปในนํ้า. ว. ฉลาดหลักแหลม.