ค้นเจอ 823 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ลูกหล้า"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

พระภาคิไนย

หลานที่เป็นลูกของพี่สาวหรือน้องสาว

เครือญาติ

พระภาติยะ

หลานที่ลูกของพี่ชาย หรือน้องชาย

เครือญาติ

ความยาวคลื่น

น. ความยาวระหว่างจุดใดจุดหนึ่งบนคลื่นลูกหนึ่งไปยังจุดในตำแหน่งเดียวกันบนคลื่นลูกถัดไป.

ตกเลือด

ก. แท้งลูก, อาการที่เลือดออกผิดธรรมดาเนื่องจากแท้งลูกเป็นต้น, ราชาศัพท์ว่า ตกพระโลหิต.

ลูกกะแอ

น. ลูกควายตัวเล็ก ๆ เรียกตามเสียงที่มันร้อง, ลูกหม่อ หรือ ลูกแหง่ ก็เรียก.

ลูกล่า

น. ลูกคนสุดท้องที่เกิดมาโดยไม่คาดว่าจะมีอีกแล้ว แต่ไม่ห่างจากพี่มากเท่าลูกหลง, (ถิ่น) ลูกคนสุดท้อง.

เสียนิสัย

ก. มีนิสัยไม่ดี เช่น พ่อแม่มีลูกคนเดียว จึงตามใจจนลูกเสียนิสัย เอาแต่ใจตัวเอง.

กลวม

[กฺลวม] (โบ) ก. กรวม, สวม; ทับ เช่น บงงเมฆกลวมกลุ้มหล้าหล่อแสง. (ยวนพ่าย).

กึก

ว. เสียงของแข็ง ๆ กระทบกัน; ทันที เช่น หยุดกึก; (กลอน) ดังก้อง เช่น กึกฟ้าหล้าหล่มธรณี. (สมุทรโฆษ).

ลูกกะจ๊อก,ลูกกะโล่,ลูกจ๊อก

(ปาก) น. ผู้ที่อ่อนแอสู้ใครไม่ได้.

เลี้ยงลูกเจ้าเฝ้าคลัง

ก. ทำสิ่งที่มีแต่เสมอตัวกับขาดทุน, ทำดีก็เสมอตัว ทำไม่ดีก็ต้องได้รับโทษ.

จัณฑาล

[จันทาน] ว. ตํ่าช้า. น. ลูกคนต่างวรรณะ. (ส. จณฺฑาล ว่า ลูกที่บิดาเป็นศูทร มารดาเป็นพราหมณ์).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ