ผลการค้นหา

นอนน้อย* *นอนน้อย *นอนน้อย*
คำราชาศัพท์คำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 711 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "นอนน้อย"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

อ่อนเพลีย

ว. มีแรงลดน้อยถอยลง, หย่อนกำลัง.
 พจนานุกรมไทย

อัปปะ

[อับ-] ว. เล็ก, น้อย. (ป.; ส. อลฺป).
 พจนานุกรมไทย

ทอดหุ่ย

(ปาก) ว. อาการที่ไม่เอาธุระปล่อยให้เป็นไปตามเรื่องตามราว, อาการที่ปล่อยอารมณ์ตามสบาย, มักใช้ประกอบคำนอน ว่า นอนทอดหุ่ย.
 พจนานุกรมไทย

โกร๋น

[โกฺร๋น] ว. ร่วงโรยเกือบหมด, มีอยู่น้อย, มีห่าง ๆ, เช่น ต้นไม้ใบโกร๋น, มีผมน้อย ในคำว่า หัวโกร๋น.
 พจนานุกรมไทย

กลางดิน

น. นอกที่มุงที่บัง เช่น นอนกลางดินกินกลางทราย.
 พจนานุกรมไทย

ขึงพืด

ก. จับให้นอนเหยียดยาวกางแขนกางขา.
 พจนานุกรมไทย

เขลง

[เขฺลง] ว. ทอดอารมณ์อย่างสบาย (ใช้แก่กริยานอน).
 พจนานุกรมไทย

คุดคู้

ว. ขดตัวงอแขนงอเข่า เช่น นอนคุดคู้.
 พจนานุกรมไทย

เค้ง

(ปาก) ก. เป็นคำบอกเด็กให้นอน เช่น เค้งเสีย, เคล้ง ก็ว่า.
 พจนานุกรมไทย

เตียง

น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.
 พจนานุกรมไทย

ทับที่

ว. เรียกอาการที่นอนตรงที่ของคนตายว่า นอนทับที่.
 พจนานุกรมไทย

นอนกินบ้านกินเมือง

(สำ) ก. นอนตื่นสายด้วยความเกียจคร้าน (ใช้เป็นคำประชด).
 พจนานุกรมไทย

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด