ค้นเจอ 817 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ท้องฟ้า, นภากาศ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ปฏิสนธิ

(แบบ) ก. เกิดในท้อง, ถือกำเนิด. (ป. ปฏิสนฺธิ).

มวน

ว. อาการที่ทำให้รู้สึกปั่นป่วนอยู่ในท้อง.

ทุรัถยา

[-รัดถะยา] (แบบ) น. ทางไกล. (พงศ. เลขา).

วิศางค์

น. ๑ ใน ๒๐ ของเฟื้อง. (ส. วีศ + องฺค).

เสียด

ก. เบียดกัน เช่น เจดีย์ระดะแซง เสียดยอด. (นิ. นรินทร์); เสียบ, แทรก, แซง, เช่น สูงเสียดฟ้า; อาการที่รู้สึกอึดอัดหรือแทงยอกในท้องหรืออกเนื่องจากมีลมอยู่ ในคำว่า เสียดท้อง เสียดอก.

ตะวันยอแสง

ก. ลักษณะที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า แต่ยังเห็นแสงตะวันจับขอบฟ้าเป็นสีแดงเข้ม.

อินทรธนู

[อินทะนู] น. รุ้ง (แถบสีโค้งบนท้องฟ้า); เครื่องประดับบ่าอย่างหนึ่งเพื่อแสดงยศเป็นต้น; ชื่อลายขอบที่เป็นกระหนก.

กง

น. ปลามังกง. (ประถม ก กา ในจินดามณี).

กาลกิริยา

[กาละ-, กาน-] น. ความตาย เช่น ถึงซึ่งกาลกิริยา. (ป.).

เกี๋ยง

(ถิ่น-พายัพ) ก. ขีดกา, ขีดไขว้.

นาสิก

(แบบ) น. จมูก. (ป., ส. นาสิกา).

พวย

น. ส่วนของกาหรือป้านที่ยื่นออกมา สำหรับรินนํ้า.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ