ผลการค้นหา

ค้นเจอ 565 รายการ

คัคน,คัคน-,คัคนะ

[คักคะนะ] (แบบ) น. ฟ้า. (ป., ส. คคน).

พจนานุกรมไทย

นภดล

[นบพะดน] น. พื้นฟ้า. (ส. นภสฺตล).

พจนานุกรมไทย

ฟาก

น. ฝั่ง, ข้าง, เช่น อยู่ฟากนี้ เรือข้ามฟาก ฟากฟ้า.

พจนานุกรมไทย

เวหาส

[-หาด] น. ฟ้า, อากาศ. (ป.; ส. วิหายส).

พจนานุกรมไทย

ขะข่ำ

(โบ; กลอน) ว. คลํ้า, มืดมัว, เขียนเป็น ขข่ำ ก็มี เช่น ฟ้าแมลบมล่นนร้อง ท้องฟ้าเขียวขขํ่า ยงงฝนพพร่ำพรอยพรำ อื้ออึงอัมพรระงม ด้วยกำลงงลมพายุพัดน้นน. (ม. คำหลวง ฉกษัตริย์).

พจนานุกรมไทย

เนบิวลา

น. บริเวณที่มีลักษณะเป็นฝ้าเรืองแสง ปรากฏเห็นได้บางแห่งบนท้องฟ้า มีขนาดใหญ่มาก ประกอบด้วยกลุ่มแก๊ส กลุ่มดาวฤกษ์ และวัตถุต่าง ๆ ที่จะก่อตัวรวมกันเป็นดาวฤกษ์. (อ. nebula).

พจนานุกรมไทย