ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ล้มควํ่า, อาการที่หัวพุ่งไปเพราะสะดุด.
ว. อาการที่หัวก้มลงโดยเร็วเมื่อเวลาง่วนหรือเดินไป.
(สำ) ว. เกี่ยวโยงกันจากหัวถึงหางโดยซัดกันไปเป็นทอด ๆ.
ก. บอก, กล่าว; ยกขึ้นเทินหัว. (แผลงมาจาก ทูล). (ข.).
ก. เทิน, เอาของไว้บนศีรษะ, เช่น เอาของทูนหัว.
น. นมที่หัวยื่นออกมาเหมือนตาไม้สะแก.
[มุด-] น. หัว, ยอด, ที่สุด. (ป. มุทฺธา; ส. มูรฺธา).
[มุระ-] น. หัว, ยอด. (ดู มูรธ-, มูรธา).
น. ส่วนหน้าของขานับตั้งแต่โคนขาถึงหัวเข่า.
(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. หัวกระเทียม. (ดู กระเทียม).
(สำ) ว. มีความรู้มากแต่ไม่รู้จักใช้ความรู้ให้เป็นประโยชน์.
(สำ) ก. ยอมรับผิดไม่สมกับความผิดที่ทำไว้, ใช้เพี้ยนว่า ตบหัวที่ศาลา ขอขมาที่บ้าน ก็มี.