ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[สุนยะตา] น. ความว่างเปล่า. (ป. สุญฺตา; ส. ศูนฺยตา).
น. ภาษาที่ใช้เป็นหลักในพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท; คัมภีร์พระไตรปิฎก, พุทธพจน์, เรียกว่า พระบาลี. (ป., ส. ปาลิ).
ก. ส่ายตาดูทั่วไป.
น. ตา. (ป.; ส. จกฺษุ).
น. ส่วนสำคัญของตา ทำให้แลเห็น.
ก. ชำเลือง, ดูทางหางตา.
น. ตาที่มีลักษณะเล็กเรียว.
ก. พยายามเบิกตาให้กว้าง.
น. ดวงตา. (ช. มะตา).
ว. สว่าง. (ป. วิภาตา).
น. รูเล็กที่หัวตา.
ว. ชั่วร้าย, เสนียดจัญไร. (ส. กลิ).