ค้นเจอ 749 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "คองเมือง"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

แอก

น. ไม้วางขวางบนคอวัวหรือควายใช้ไถนา คราดนา หรือเทียมเกวียน เป็นต้น; โดยปริยายหมายถึงการถูกกดขี่ ในคำว่า ปลดแอก.

กระมัง

ว. คำแสดงความไม่แน่ใจ, คำแสดงความคาดคะเน, (ใช้ไว้ท้ายประโยค) เช่น เป็นเช่นนี้กระมัง, ในบทกลอนใช้ว่า กระหมั่ง ก็มี.

คู

น. ร่องนํ้าที่ขุดขึ้นเพื่อชักน้ำหรือเก็บนํ้าไว้ใช้เป็นต้น เช่น คูสวน, ร่องน้ำที่ขุดขึ้นเพื่อเป็นเครื่องกีดขวางป้องกันที่นอกกำแพงเมือง เช่น คูเมือง.

ลูกหลวง

น. ลูกของพระเจ้าแผ่นดิน; (โบ) เรียกเมืองเอกที่พระโอรสของพระเจ้าแผ่นดินไปครองว่า เมืองลูกหลวง.

อินทขีล

[-ทะขีน] น. เสาหรือหลักหน้าประตูเมือง, หลักเมือง, เสาเขื่อน. (ป.; ส. อินฺทฺร + กีล).

คนโท

[คน-] น. กุณโฑ, หม้อนํ้ารูปต่าง ๆ คอยาว.

คอบัว

น. ปกเสื้อแบบติดคอ ปลายปกมน

คออ่อนคอพับ

ว. อาการที่คอเอียงไปมาเพราะเมา ง่วง หรือเหนื่อย เป็นต้น.

ทศกัณฐ์

น. “ผู้มีสิบคอ” คือ ท้าวราพณ์ในเรื่องรามเกียรติ์.

เบิกโลง

ก. ทำพิธีก่อนนำศพลงโลง.

ปากอ่าว

น. ปากของส่วนทะเลที่เว้าเข้าไปในแผ่นดิน.

มงคลวาท

[มงคนละวาด] น. คำให้พร, คำแสดงความยินดี.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ