ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ผฺลับ] ว. เร็ว; เสียงอย่างเสียงสุนัขกินนํ้าข้าว.
ก. กินอาหารแสลงไข้ ทำให้โรคกำเริบ.
(สำ) ก. พอมีกินมีใช้, พอเลี้ยงตัวได้.
[พุกตะ-] ว. ซึ่งกินแล้ว, ซึ่งครองแล้ว. (ส.; ป. ภุตฺต).
[พุด] ว. ซึ่งกินแล้ว, ซึ่งครองแล้ว. (ป. ภุตฺต; ส. ภุกฺต).
ก. ล่อให้กินเหล้าจนเมาครองสติไม่ได้.
น. ยาพิษเป็นต้นที่กินแล้วทำให้เมาหรือตาย.
น. รังของนกอีแอ่นชนิดหนึ่ง เมื่อแช่นํ้ามีลักษณะคล้ายวุ้น กินได้.
ก. เอายาให้คนไข้กินเพื่อไม่ให้ตัวร้อนจัดหรือเย็นจัด.
น. โรงสำหรับเป็นที่กินอาหารของนักเรียน นักศึกษาเป็นต้น.
ก. กระจายออกไปจนได้กลิ่น เช่น อาหารส่งกลิ่นหอมน่ากิน.
ว. ไม่มีเหลือ เช่น เด็กกินขนมจนหมดเกลี้ยง.