ผลการค้นหา

ขี้แตก* *ขี้แตก *ขี้แตก*
คำราชาศัพท์คำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 374 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ขี้แตก"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เปราะ

[เปฺราะ] ว. หักง่าย, แตกง่าย, เช่น ไส้ดินสอเปราะ.
 พจนานุกรมไทย

โพละ

[โพฺละ] ว. เสียงอย่างเสียงทุบหม้อดินแตกเป็นต้น.
 พจนานุกรมไทย

รากอากาศ

น. รากที่แตกออกจากต้นหรือกิ่งของพืชบางชนิด เช่น กล้วยไม้ ไทร.
 พจนานุกรมไทย

ร้าวราน

ก. แตกสามัคคีกัน เช่น การดูหมิ่นกันทำให้เกิดร้าวรานในหมู่เพื่อนฝูง.
 พจนานุกรมไทย

อับปาง

ก. ล่ม, จม, แตก, (ใช้แก่เรือเดินทะเล).
 พจนานุกรมไทย

มูล

[มูน] น. อุจจาระสัตว์, ขี้หรือเศษของสิ่งต่าง ๆ เช่น มูลไถ = ขี้ไถ.
 พจนานุกรมไทย

อึ

(ปาก) ก. ถ่ายอุจจาระ (มักใช้แก่เด็ก). น. ขี้, อุจจาระ.
 พจนานุกรมไทย

ลิ

ก. แตกบิ่นไปเล็กน้อย, อาการที่ของเป็นปุ่มเป็นแง่แตกบิ่นไปเล็กน้อย, เช่น พระกรรณพระพุทธรูปลิไปข้างหนึ่ง ขอบถ้วยลิไปนิดหนึ่ง.
 พจนานุกรมไทย

กรัง

[กฺรัง] ก. แห้ง เช่น เสบียงกรัง, แห้งติดแน่นอยู่ เช่น ขี้มูกขี้ตากรัง.
 พจนานุกรมไทย

กร้วม

ว. เสียงเคี้ยวสิ่งของที่เปราะให้แตก หรือเสียงของแข็งกระทบกันอย่างแรง.
 พจนานุกรมไทย

แตกคอ

ก. หมางใจกันเพราะภายหลังเกิดมีความเห็นหรือรสนิยมไม่ตรงกัน, แตกสามัคคี.
 พจนานุกรมไทย

วิทธะ

(แบบ) ว. เจาะ, แทง, ฉีกขาด, เป็นแผล, เป็นรู, แตก. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด