ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ปฺรอด] ว. เสียงดังเช่นนั้น เช่น ขี้ปรอด ๆ.
ว. ไม่เป็นอย่างใดอย่างหนึ่งโดยแน่นอน เช่น จะว่าขี้เกียจก็ไม่เชิง.
(ถิ่น-อีสาน) ก. ลืม, เปิด, แย้ม, (ใช้แก่ตา) เช่น มืนตา ว่า ลืมตา.
[สุนยะตา] น. ความว่างเปล่า. (ป. สุญฺตา; ส. ศูนฺยตา).
(สำ) ว. เรียกคนเกียจคร้านเอาแต่นอนว่า ขี้เกียจหลังยาว, ขี้เกียจสันหลังยาว ก็ว่า.
ก. ส่ายตาดูทั่วไป.
น. ตา. (ป.; ส. จกฺษุ).
น. ส่วนสำคัญของตา ทำให้แลเห็น.
ก. ชำเลือง, ดูทางหางตา.
น. ตาที่มีลักษณะเล็กเรียว.
ก. พยายามเบิกตาให้กว้าง.
น. ดวงตา. (ช. มะตา).